شمال از شمالِ غربی

سینما و ادبیات ــ نوشته‌ها و ترجمه‌های نویسنده‌ی این وبلاگ را بی‌اجازه در هیچ سایت، وبلاگ و نشریه‌ای منتشر نکنید.

ناگهان عباس نعلبنديان ...



كمي ساكت مي مانيم . بعد مي گويم :
« چه كار داري ؟ »
هيچ نمي گويد . مي گويم :
« پير و شكسته شده يي . خط هاي پيشاني ات . »
هيچ نمي گويد . مي گويم :
« كمي غوز كرده يي . سنگين تر راه مي روي و آرام تر حرف مي زني . »
با دست خطي در فضا مي كشد و هيچ نمي گويد . مي گويم :
« مرا مي ترساني . »
هيچ نمي گويد . مي گويد :
« آن غروبي كه رفتي و در گوري تازه كنده شده خابيدي ، يادت هست ؟ »
گونه ام را نوازش مي كند و محزون ، لبخند ، مي زند . يادم مي آيد كه دم مرگ هم همين كار را كرد . مي خندم . خنديدم . خطي در فضا كشيدم و خنديدم و در گور خابيدم .


فصل هفتم رمان : وصال در وادي هفتم : يك غزل نمناك



امروز اول خرداد بود . همان روزي كه « عباس نعلبنديان » سال 1368 كلي قرص و سم خورد و چشم هاي ش را بست و روي تكه ي كاغذي نوشت : « كاش تا سه روز كسي سراغ م نيايد » . كسي هم سراغ ش نرفت ؛ به همين سادگي ...

  
نویسنده : محسن آزرم ; ساعت ۱٠:۱٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱ خرداد ۱۳۸٢
برچسب‌ها :