شمال از شمالِ غربی

سینما و ادبیات ــ نوشته‌ها و ترجمه‌های نویسنده‌ی این وبلاگ را بی‌اجازه در هیچ سایت، وبلاگ و نشریه‌ای منتشر نکنید.

دوستَت دارم … و پرانتز را می‌بندم [بخش‌هایی از یک شعر]

 

 

نِزار قبّانی [1998 – 1923]

 

 

 

 

 

2

 

تو آن عادتِ نوشتنی که علاجی ندارد

 

عادتِ اشغال و مالِک‌شدنی

 

عادتِ سُکنا‌گُزیدن

 

عادتِ کشورگُشایی و خون‌ریزی

 

عادتِ وحشی‌گری

 

تو آن عادتِ ارّه‌واری که در گوشتِ کلماتم فرورفته‌ای

 

یا تو باید روانه‌یِ سفر شوی

 

یا من رختِ سفر می‌پوشم

 

یا نوشتن به سفر می‌رود.

 

 

 

5

 

تو آن زبانی

 

که تعدادِ حروفت تغییر می‌کند

 

هر روز

 

ریشه‌هایت

 

تغییر می‌کنند

 

هر روز

 

مُشتق‌هایت

 

شیوه‌یِ اِعراب‌گُذاری‌ات

 

تغییر می‌کند

 

هر روز.

 

 

 

6

 

تو آن کتابتِ پنهانی

 

که جُز عاشقانِ ثابت‌قدم

 

نمی‌شناسندش

 

تو آن کلامی

 

که هرلحظه کلامِ خود را تغییر می‌دهی.

 

 

 

 

 

9

 

آی ای زنی که مثلِ نانِ عسلی

 

عجین شده‌ای

 

با زنانگی‌ات

 

عجین شده‌ای با خونِ شعرهای من

 

با خونِ شهوتِ من

 

آی ای زنِ همیشه سرگشته

 

که ابتداهایت باطل می‌کند نهایت‌هایت را

 

ابتدایت، نهایتت را بی‌اعتبار می‌کند

 

و لبِ پایینت

 

نیست و نابود می‌کند

 

لبِ بالا را.

 

 

 

10

 

آی ای زنی که بینِ دوزخ و دوزخی دیگر

 

مُعلّق رهایم می‌کنی

 

ای زن‌ ـ‌ تَنگنا

 

ای زن ـ دِرام

 

ای زن ـ جُنون

 

می‌ترسم که دل به تو بسپارم.

 

 

 

  
نویسنده : مُحسنِ آزرم ; ساعت ٩:۳٢ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٧ شهریور ۱۳۸٦