شمال از شمالِ غربی

سینما و ادبیات ــ نوشته‌ها و ترجمه‌های نویسنده‌ی این وبلاگ را بی‌اجازه در هیچ سایت، وبلاگ و نشریه‌ای منتشر نکنید.

دنیا پُر از آدم‌هایی‌ست که غَُر می‌زنند...

 «دنیا پُر از آدم‌هایی‌ست که غَُر می‌زنند؛ ولی حقیقت این است که هیچ‌کس نمی‌داند چه پیش می‌آید.» این، نقلِ‌قولِ غریبِ «برادرانِ کوئن» است در ابتدایِ فیلمِ پُرمایه‌یِ «تشنه‌یِ خون» [1983] و دیشب، یک‌ساعتی به مانده به خواب، همین جُمله‌یِ معرکه را برایِ دوستی فرستادم که اس‌ام‌اس فرستاده بود و نوشته بود اگر «برادرانِ کوئن» امسال برنده‌یِ اُسکار نباشند، فیلم‌دیدن را می‌گذارد کنار. و لابُد اعتراضِ او به گوشِ داورانِ آکادمی رسیده بود که رأی‌شان را به‌نامِ «برادرانِ کوئن» نوشتند و «پیرمردها کشوری ندارند» را هم به‌عنوانِ بهترین فیلمِ سال انتخاب کردند...

«برادرانِ کوئن» را نمی‌شود دوست نداشت؛ حتّا آن مُنتقدِ سپیدمویِ فیلم‌دیده‌یِ خوش‌قریحه‌ای که همه‌یِ سال‌هایِ عُمرش را صرفِ سینما کرده است، خوب می‌داند که «برادرانِ کوئن» فیلم‌سازانِ معرکه‌ای هستند، امّا مُنتقدِ سپیدمویِ فیلم‌دیده می‌داند که اگر «برادرانِ کوئن» را به رسمیت بشناسد و به قواعدِ سینمایِ آن‌ها تن بدهد، چیزهایِ دیگری را هم باید قبول کند. و نمی‌تواند، وقتی‌که درنهایتِ خشونت می‌نویسد سینما سال‌هاست به گِل نشسته و فیلم‌ها پُر شده‌اند از خون‌ و خون‌ریزی و سربُریدن و خشونت. «برادرانی از سیّاره‌یِ دیگر»، خودِ سینمایِ این سال‌ها هستند؛ با همه‌یِ خشونت و خون‌ریزی و عصبیت و هزار ویژگی و صفتِ دیگری که به مذاقِ بسیاری خوش نمی‌آید...

«پیرمردها کشوری ندارند»، فیلمِ معرکه و جانانه‌ای‌ست و آن‌ها که می‌گویند پُخته‌ترین فیلمِ «برادرانِ کوئن» است، حق دارند. همه‌چیزِ این فیلم، درست و به‌قاعده است؛ از نمایِ اوّل تا عُنوان‌بندیِ آخر. و چه خوب که پیرمردهایِ «آکادمی» دست به انتخابِ درستی زده‌اند...

«خون به‌پا می‌شود» را هنوز ندیده‌ام؛ این نُسخه‌ای که هست، ظاهراً، کیفیتِ خوبی ندارد. فیلمِ «پُل تامس اندرسنِ» کمال‌گرا را هم که نمی‌شود [درواقع نباید] با کیفیتِ بد دید. بازیِ «دنیل دی‌لوئیس» را هم. حالا نُسخه‌یِ تمیزش کِی می‌رسد؟ خدا می‌داند.

«تاوان» هم نُقره‌داغ شد؛ درست مثلِ «بابِل» که سالِ پیش، در چُنین روزی، به بازنده‌یِ اُسکار مشهور شد. باید باور کنیم که اُسکار به برنده‌هایِ گُلدن گلوب جایزه‌ نمی‌دهد؟ دلم برایِ «جو رایت» سوخت که «تاوان» را سالی رویِ پرده‌یِ سینما فرستاد که «برادرانِ کوئن» بر تختِ افتخارِ سینما تکیه زده بودند. چه می‌شود کرد؟ «دنیا پُر از آدم‌هایی‌ست که غَُر می‌زنند؛ ولی حقیقت این است که هیچ‌کس نمی‌داند چه پیش می‌آید.»

 

  
نویسنده : مُحسنِ آزرم ; ساعت ٩:٠٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٦ اسفند ۱۳۸٦