شمال از شمالِ غربی

سینما و ادبیات ــ نوشته‌ها و ترجمه‌های نویسنده‌ی این وبلاگ را بی‌اجازه در هیچ سایت، وبلاگ و نشریه‌ای منتشر نکنید.

فصل باران‌های موسمی در شیراز


فصل باران‌های موسمی

   نمایش فیلمِ سینماییِ فصل باران‌های موسمی

اوّلین ساخته‌ی بلندِ مجید برزگر

شیراز

پنج‌شنبه نوزده فروردینِ هشتادونُه

ساعتِ شش بعدازظهر، سالنِ سینا ـ صدرا، خیابانِ نشاط

باحضور کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و طراحِ صحنه و لباس

 

   فصل باران‌های موسمی به‌روایتِ هوشنگِ گلمکانی:

   ... فصل باران‌های موسمی نخستین ساخته‌ی بلند مجید برزگر هم یکی از اولی‌های امیدآفرین جشنواره‌ی امسال است و جنبه‌ای دیگر از قابلیت‌های سینماگران جوان و بااستعداد سینمای ایران را نشان می‌دهد. مهم‌ترین تصویرهایی که از سابقه‌ی مجید برزگر در یادم مانده، کلیپ‌هایی‌ست که برای چند دوره‌ی ‌جشن سینمای ایران ساخته و از آن‌ها چنین استنباط می‌شد که اولین فیلم بلندش تجربه‌گراتر از این باشد، اما بخشی دیگر از کارنامه‌ی او تجربه‌هایش در عکاّسی، و به‌طور مشخص نمایشگاه عکس‌هایش از پراگ است که فصل باران‌های موسمی به این تجربه‌ی او نزدیک‌تر است. فیلم او یادآور آثار فیلم‌سازان مدرن اروپا و آمریکا است. برادران داردن و گاس ون‌سنت را به یاد می‌آورد و حتا آثار دهه‌ی هشتاد کیشلوفسکی و مشخصأ ده فرمان را. از حیث مضمون، فصل باران‌های موسمی نمایش‌گر دغدغه‌ها و دنیای قشرهای وسیعی از جوانان شهری معاصر است و از این حیث هم فیلم‌های غربی مشابهی تداعی می‌شود که زندگی سرد و پُرتشویش و لرزان جوانان ساکن مجتمع‌های مسکونی بزرگ را (به‌عنوان زیست‌گاه نمونه‌ای و خالی از احساس جامعه‌های مدرن) تصویر می‌کنند.
   از حیث ساختاری، برزگر... نماهای بلند در قاب‌های عمومی و متوسط را به‌عنوان عنصری اصلی انتخاب کرده و برخی از سکانس‌های فیلم فقط یک نما هستند که دوربین، در مواقع لازم، شخصیت‌ها را دنبال می‌کند. عنصر ساختاری دیگر، استفاده از آدم‌های عادی و نابازیگران است که گویا فقط یکی از آن‌ها (مرضیه خوش‌تراش) سابقه‌ی ‌‌‌‌بازیگری دارد، اما همه به‌درستی در جای خود قرار گرفته‌اند که بیش از هر چیز و در وهله‌ی اول نشان از انتخاب‌های درست دارد. اما فقط همین هم نیست. ترکیب این دو عنصر اصلی را نیز می‌توان نوعی خطر کردن تلقی کرد، زیرا لبه‌ی باریکی‌ست که آن‌سویش به معنای سقوط است؛ همان سویی که فیلم در آن نیفتاده و درعوض، فصل باران‌های موسمی فیلمی سرشار از حس زندگی‌ست. چنین نتیجه‌ای معمولأ یا ناشی از فراوانی تجربه کار و زندگی است یا حاصل دقت و تمرکز و صرف وقت فراوان پیش از شروع فیلم‌برداری. احتمالأ فیلم‌برداری این فیلم زیاد طول نکشیده و تدوینش از آن هم راحت‌تر بوده، اما پیداست که نوشتن فیلم‌نامه (با دیالوگ‌های خوبش)، انتخاب بازیگران و تمرین‌ها، و همه‌ی آن کارهایی که منجر به این شده که حس زندگی در لحظه‌های فیلم جاری شود، وقت و فکر صرفش شده است. حضور بازیگر جوان فیلم بسیار دل‌پذیر و گرمابخش است، و نام مجید برزگر را هم باید به فهرست فیلم‌سازانی که منتظر کارهای تازه‌شان می‌مانیم اضافه کنیم. (برگرفته از این‌جا)

   سری هم سایتِ فیلمِ بزنید: فصل باران‌های موسمی.

 

  
نویسنده : محسن آزرم ; ساعت ۱٢:٥۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٧ فروردین ۱۳۸٩