شمال از شمالِ غربی

سینما و ادبیات ــ نوشته‌ها و ترجمه‌های نویسنده‌ی این وبلاگ را بی‌اجازه در هیچ سایت، وبلاگ و نشریه‌ای منتشر نکنید.

تنها زندگی‌ست که جنگ و رسوایی‌ست...

نمی‌دانم خدا دیگر چه مقدّرم کرده است. امّا می‌خواهم پیش از مرگم داستانِ آن‌روز را بنویسم، داسنانِ آخرین‌باری که لائوس پیشَم بود و غارتَم کرد. سه‌سالی‌ست که دارم کارِ نوشتن را به تعویق می‌اندازم. امّا اکنون احساس می‌کنم یک‌صدا، صدایی که نمی‌شود ناشنیده‌اش گرفت، وادارم می‌کند حوادثِ آن‌روز و همه‌ی دانسته‌هایم درباره‌ی لائوس را روی کاغذ بیاورم، زیرا این کار وظیفه‌ی من است و فرصتِ زیادی برایم نمانده. چُنین صدایی را نمی‌شود اشتباه فهمید، پس به یاریِ خدا به این صدا گوش می‌سپارم.

من دیگر جوان و سالم نیستم و مرگم نزدیک است. آیا هنوز هم از مرگ می‌ترسم؟ لائوس، در آن یک‌شنبه‌ای که برای آخرین‌بار پیش‌مان بود، مرا از این ترس هم خلاص کرد. شاید این ریشه در گذشته‌ها دارد، در دورانی نه‌چندان خوش، یا در خاطراتی به‌همان‌اندازه ناخوش، یا شاید در عنایتی خاص، همان‌طور که مذهبم می‌آموزد، که گاهی حتّا نصیبِ نالایق‌ها و کلّه‌شق‌ها هم می‌شود، یا تنها به‌خاطرِ تجربه و سنّ‌وسال است که با آرامش مرگ را به انتظار نشسته‌ام. زندگی به‌طرزِ شگفتی همه‌چیز به من بخشیده و بااین‌حال عمیقاً تاراجم کرده است. دیگر در انتظارِ چه باید باشم. من باید بمیرم، زیرا نظمِ امور بر این است و من وظیفه‌ام را به انجام رسانده‌ام.

می‌دانم ادّعای بزرگی‌ست و حالا که آن‌را مکتوب می‌بینم، کمی می‌ترساندم. کلمه‌ای متفرعن که باید به‌خاطرش روزی به کسی جواب پس داد. چه‌قدر طول کشید تا وظیفه‌ام را شناختم و با چه اکراهی، بله، نالان و غرقِ درماندگی، سرانجام تسلیم‌اش شدم. نخستین‌بار احساس کردم که مرگ می‌تواند رهایی باشد و دریافتم که مرگ، گشایش و صلح است. تنها زندگی‌ست که جنگ و رسوایی‌ست. چه‌قدر این جنگ عجیب بود! چه‌کسی آن‌را سامان داده بود، چرا گریزی از آن نبود؟ آیا همه‌ی توانم را به کار نبُرده بودم تا از آن بگریزم؟ امّا دشمن ردِ مرا پیدا کرده بود. امروز می‌دانم که نمی‌شد جورِ دیگری باشد؛ ما به دشمنان‌مان زنجیر شده‌ایم و آن‌ها را نیز از ما گریزی نیست.

[میراثِ اِستر، شاندور مارای، ترجمه‌ی فریبا صالحی، نشر مرکز، هزار و سیصد و هشتادوهشت]

 

  
نویسنده : مُحسنِ آزرم ; ساعت ۱٢:٤۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۳ آبان ۱۳۸۸