شمال از شمالِ غربی

سینما و ادبیات ــ نوشته‌ها و ترجمه‌های نویسنده‌ی این وبلاگ را بی‌اجازه در هیچ سایت، وبلاگ و نشریه‌ای منتشر نکنید.

فیلم‌های روزِ اوّلِ جشنواره

 

 


هیچ‌کجا، هیچ‌کس (ابراهیم شیبانی)

بازی با زمان؟ زمانِ قطعه‌قطعه؟ ساختارِ موزائیکی؟ فیلم‌ساختن به سبکِ ٢١ گرم؟ هیچ ایرادی ندارد. تجربه‌ی هیجان‌انگیزی هم هست. امّا با دیدنِ هر فیلمی که زمان را قطعه‌قطعه می‌کند می‌شود از خود سئوال کرد که اگر زمان به‌هم‌ریخته نبود و خطّی روایت می‌شد چه اتّفاقی می‌افتاد؟ هیچ‌کجا، هیچ‌کس زمانِ به‌هم‌ریخته‌ای دارد؛ زمانی قطعه‌قطعه، امّا اگر زمانِ فیلم خطّی بود هم هیچ اتّفاقی نمی‌افتاد. شاید نیم‌ساعتِ اوّلِ فیلم را صرفِ کنارِ هم نشاندنِ قطعه‌های پراکنده نمی‌کردیم که ببینیم ماجرا از چه قرار است. داستانِ معمّایی/ پلیسیِ فیلم بدونِ این زمانِ قطعه‌قطعه داستانی معمولی‌ست. نتیجه‌ی کار؟ فیلمی معمولی.

 


گناه‌کاران (فرامرز قریبیان)

احتمالاً بهترینِ فیلمِ فرامرز قریبیان به‌عنوانِ کارگردان است. یک فیلمِ داستان‌گوی سرگرم‌کننده‌ی معمّایی/ پلیسی که الگویش داستان‌های پلیسیِ امریکایی و مهم‌تر از آن فیلم‌های پلیسیِ امریکایی و مهم‌تر از همه‌ی این‌ها سریال‌های پلیسیِ امریکایی‌ست و اصلاً خجالت نمی‌کشد که تماشاگرش با دیدنِ صحنه‌های فیلم یادِ نمونه‌های اصلی بیفتد. فضای فیلم هم آشکارا یادآور همان فیلم‌هاست؛ به‌خصوص که پلیس‌های آگاهی بارانی به تن دارند و طوری هفت‌تیر می‌کشند که معلوم باشد تیراندازی‌شان حرف ندارد. مقایسه‌ی گناه‌کاران با فیلم‌هایی که شماری از هم‌نسل‌های قریبیان سال به سال می‌سازند نشان می‌دهد که پُرشمارکردنِ فیلم‌های کارنامه هیچ افتخاری ندارد. نتیجه‌ی کار؟ فیلمی دیدنی. 

 

  
نویسنده : مُحسنِ آزرم ; ساعت ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ بهمن ۱۳٩۱