شُمال از شُمالِ غربی

سینما و ادبیات ـ نوشته‌ها و ترجمه‌های نویسنده‌ی این وبلاگ را بی‌اجازه در هیچ سایت، وبلاگ و نشریه‌ای منتشر نکنید.

دو فیلم در یک روز

 

اعترافات ذهن خطرناک من (هومن سیّدی)

حتماً درباره‌اش می‌نویسم وقتی نمایش عمومی‌اش شروع شود؛ فعلاً همین کافی‌ست که شبیه نبودن فیلم‌های هومن سیّدی به بیش‌ترِ فیلم‌های این روزهای سینمای ایران اتّفاق خوش‌آیندی‌ست واقعاً؛ وقتی همه سعی می‌‌کنند از روی دست دیگری کپی کنند روایتِ ۲۴ ساعت زندگیِ مردی که مُردنش را زندگی می‌کند کار شجاعانه‌ای‌ست. بدم نمی‌آید برای سوّمین‌بار هم ببینمش.

۳۶۰ درجه (سام قریبیان)

ناامیدی مطلق بهترین چیزی‌ست که می‌شود درباره‌ی این فیلم نوشت: ترکیبی از سینمای مسعود کیمیایی و مظنونین همیشگی و سانست بلوار و چند فیلم دیگر که در بعضی صحنه‌ها نگاهِ زن‌ستیزش واقعاً آزاردهنده است. شاید اگر در مسابقه‌ی سینمای ایران هم پذیرفته می‌شد آمار فیلم‌هایی که راه نجات فیلم را رودست زدن به تماشاگران می‌دانند بیش‌تر می‌شد بعید می‌دانم دوباره بخواهم ببینمش.

  
نویسنده : مُحسنِ آزرم ; ساعت ۱۱:٢۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۸ اردیبهشت ۱۳٩٤