زندگی، شیرین می‌شود...

 

... دنیا را دو جور می‌‌شود دید: اوّل این‌که بگوییم دنیا زشتی کَم ندارد، و دوّمی عکسِ اوّلی‌ست؛ یعنی باید به‌جُست‌وجوی زیبایی‌ها برآمد و چیزی را که در دسترس نیست، از زیرِ خاک، یا از کُمُدی که غُبارِ سال‌ها رویش نشسته، بیرون کشید و تماشا کرد. تماشای دوباره، دیدارِ واقعی است و «ژان‌پی‌یر ژُنه» در «سرگذشتِ افسانه‌ای اَمِلی پُلَن»، ما را به چُنین دیداری دعوت می‌کند؛ به یک مهمانی تازه که تنها مهمانَش خودِ ما هستیم...

 

... داشتن یا نداشتن؟ خواستن یا نخواستن؟ و این فعل‌ها را می‌‌شود تا بی‌نهایت ادامه داد. سرگذشتِ افسانه‌ای اَمِلی پُلَن بهترین نمونه‌ای است که نشان می‌دهد داشتن یا نداشتن اهمیتی ندارد؛ مُهم خواستن یا نخواستن است. و بین همه‌یِ آن آدم‌های فیلم، فقط اَمِلی‌ست که رازِ لذّت‌بُردن از زندگی را درک می‌کند و می‌فهمد برای بَهره‌مندشدن از نعمت‌های این دنیا، فقط باید اراده کرد. اَمِلی نمی‌خواهد مثلِ بقیه اسیرِ روزمرگی باشد، و چاره‌یِ کار را در این می‌بیند که دیگران را هم از این روزمرّگی رَها کند. کم‌ترین کاری که می‌شود کرد، شادکردنِ دیگران‌ست؛ دل‌خوش‌کردن‌شان...

 

... بعضی جُمله‌ها کلیشه‌ای و تکراری هستند؛ امّا غلط نیستند و یکی از این جمله‌ها همان است که می‌گوید هُنر باید مایه‌یِ شادی آدم‌ها باشد و آدم‌ها به تماشای فیلم‌ها می‌نشینند تا زندگی واقعی و روزمره‌شان را به دستِ فراموشی بسپارند. اَمِلی هم، بی‌تردید، چُنین فیلمی‌ست؛ فیلمی درباره‌ی نوعی از زندگی که آن را تجربه نکرده‌ایم، درباره‌ی خواسته‌هایی که بَدِمان نمی‌آید آن‌ها را عملی کنیم، و درباره‌ی خواسته‌هایی که، البته، از دیگران داریم. این‌که با چیزی، هَرقَدر کوچک، خنده را به لبِ کسی بنشانیم، یا دل‌خوری‌اش را از بین ببریم. چُنین کاری، مُستلزمِ دلی‌ست مثلِ دریا و هزار خصلت را می‌‌شود در همین کلمه‌ی دریا دید؛ از گُستردگی بگیریم، تا برسیم به زُلالی و شفّاف‌بودن...

 

... امّا آن‌ها که فکر می‌کنند سینما باید همان واقعیتِ روزمرّه و  (مثلاً) چوبی شناور در آب باشد که هیچ معلوم نیست چه سرانجامی دارد و تاکِی باید نگرانِ سرنوشتِ این چوبِ شناور بود ، بی‌شک‌ دلِ خوشی از اَمِلی ندارند؛ چون اساساً دَخل و تصرّف‌ست در واقعیت‌هایِ معمول، در روزمرّگی‌هایی که بلای جانِ آدم‌هاست و نمی‌شود به‌آسانی از دست‌ِشان گریخت...

 

ژان‌پی‌یر ژُنه بعد از نمایش عمومی فیلمش، گفته بود که زندگی واقعی [زَهر] را می‌‌شود همیشه دید؛ از پنجره‌‌یِ کافه‌ای در پاریس، یا با دوربینی کوچک که زندگی آدم‌ها را، بی‌اجازه، می‌کاوَد. امّا، جای خیال، جای چیزی که پادزَهر باشد، خالی‌ست و آدم‌ها اگر به بَقای خود علاقه دارند و می‌خواهند مُنقرض نشوند، باید فکری برای این قضیه بکنند. ایده‌یِ پیشنهادی او، ظاهراً، لذّت‌بُردن از زندگی‌ست؛ دَم را غنیمت شمُردن و دیگران را شاد کردن. و هر آدمِ خوش‌بین و اُمیدواری که چشمِ به آینده دوخته، باید بداند که رازِ بقا، چیزی جُز این نیست...

 

بعدالتحریر: و دو نُکته‌یِ دیگر. نقشِ اَمِلی را اوّل قرار بود اِمیلی واتسن بازی کند، که خدا را شُکر، به‌هر دلیلی، مُنصرف شد و نقش به اُدری توتو رسید. ظاهراً، ژیل ژاکوب [رئیسِ جشنواره‌یِ کَن] هم فیلم را دیده و گفته بود به درد نمی‌خورَد و فیلمِ مُهمی نیست و نظرش موقعی عوض شد که فرانسوی‌ها به افتخارِ اَمِلی کَف زدند و تحسینَش کردند. کسی می‌داند در آن لحظه‌‌یِ پُرشوروحال، حالِ موسیو ژاکوب چه‌طور بوده‌ است؟

 

 

 

 

/ 8 نظر / 11 بازدید
کاوه

من فيلم را نديده ام. امّا خوب، به نظر من ادميزاد بايد طوری زندگی کند که دلش به ارامش کوچکی که در دل ديگران به وجود آورده خوش باشد.موقع مرگ هم بتواند به خودش بگويد:دست کم یک موجود به خاطر من توانست بهتر زندگی کند.با برداشت«ژنه»هم تا حدودی!موافقم.وقیافه ی ژیل ژاکوب را خوب امدی!!!قربان شما!

کمال تعجب

احسنت. خوب مینویسی!

سارا خطر

سلام به مدیر خشکل وبلاگ و بازدید کننده های خشکل تراین وبلاگ ماه البته اگه خشکل باشن بابا یه سر به سایت من بزنید پــو سیــــــدم همه چیزتوش هست حتما یه سر به <<<< WwW.BazareRoz.Com <<< بزن از دانلود گرفته تا ..... فروش زمین در کره ماه راستی هر کی مایله تبادل لینک با سارا خطر کنه لينك منو با عنوان یه سرحتما اینجا بزن بزاره بعد بیاد در قسمت تماس با ما به من بگه فداااااااااااااااااااااااااا

لیلی

بايد بگم خيلی شبيه اون چيزی بود که من حس کردم. وقتی فيلم رو ديدم احساس کردم من چقدر بی فايده هستم! تا دو روز حالم اونقدر خوب بود که يادم نميره. احساس وحشتناک خوبی به آدم ميده.

الناز

سلام خوبی وب قشنگی داری موفق باشی اینجا عضو شو همه چیز هسسسسسسسسسست

ميترا

پروژه پايانی واحد تدوين همسر من هم شمال از شمال غربی بود چرا شما هم به اين فيلم وفاداريد که وبلاگتون به اين نام است ؟در ضمن استاد سپاسگزارم .

شهرزاد

Sans toi, les émotions d'aujourd'hui ne seraient que la peau morte des émotions d'autrefois! این جمله را که چند جای فیلم تکرار میشه دوست دارم... خیلی زیاد... این فیلم رو خیلی دوست دارم، شاید به قول شما به این دلیل که باعث میشه در طول فیلم احساس کنیم میشه از زندگی لذت برد و از قیدِ روزمرگی ها خلاص شد. فقط مهم اینه که راهش رو پیدا کنیم... وشاید بشه این کار رو در شادی که به دیگران می بخشیم پیداش کنیم... شاید اون سکانسی که آملی حکم چشم رو برای پیرمرد نابینا پیدا می کنه و لبخندی که در آخر پیرمرد می زنه و به بالا نگاه می کنه گواهِ خوبی بر این ادعا باشه. سپاس از شما و دقت نظرتون.

بدون شرافت

امیلی را دوست ندارم و فیلم متوسظی است تا به حال شده از فیلمی بدتان بیاید!