در شب چراغِ آینه خاموش می‌شود...

 

 

 

صندلی همان صندلی و میز همان میز و مهتابی همان مهتابی. روبه‌رو باغ نیست امّا. خانه‌ای‌ست ناتمام. در حالِ‌ ساخت. روی میز پیاله‌ای آش هست و لیوانِ خالی چای. جای باران خالی‌ست.

 

بعدِ تحریر: عنوانْ سطری از سلیمِ طهرانی‌ست؛ شاعرِ سبکِ هندی.

/ 0 نظر / 4 بازدید