هشت‌سالگی و نوستالژیِ نُه‌سالگی...

یک

... راستش، این وبلاگ باید چند روز قبل از این‌ها «به‌روز» می‌شد؛ مثلاً یک‌شنبه، نوزدهم آذر. ولی نشد. هم به‌خاطر تنبلی، هم به‌خاطر نظرهایی که پُشتِ هم نوشته می‌شدند و خیلی از این نظرها، جوابِ یک نظرِ دیگر بود. و چند تا ئی‌میل هم بود که به دردِ وبلاگ نمی‌خورد اساساً.

 

دو

 

خیلی دلم می‌خواست درباره‌یِ یکی از داستان‌هایِ «آگاتا کریستی» بنویسم که تازگی‌ها خوانده‌ام و به‌نظرم جذابیت‌هایی دارد که باید درباره‌اش حرف زد. خیلی دلم می‌خواست درباره‌ی تازه‌ترین داستانِ «جومپا لاهیری» بنویسم که تویِ «نیویورکر» چاپ شده بود و با این‌که چیزِ تازه‌ای نداشت و خیلی شبیه داستان‌های قبلی‌اش بود، امّا می‌شود درباره‌اش نوشت، چون مثلِ همه‌یِ داستان‌هایِ دیگرِ لاهیری، جان می‌دهد برای نوشتن درباره‌یِ جزئیات و اهمیتِ جزئیات و چیزهایی مثلِ این. راستی، «امیرمهدی حقیقت» نمی‌خواهد این داستان را ترجمه کند؟

 

سه

ولی این چیزها مُهم نیست. چه اهمیتی دارد که من دلم می‌خواسته راجع به چی بنویسم؟ مُهم این است که این یکی‌ دو روز، دوباره بعضی داستان‌هایِ «پرویز دوائی» را دوباره مُرور کردم و حالم حسابی خوب شد. خوشی و حسرتی که در داستان‌هایِ دوائی هست، چاره‌یِ روزهایِ بی‌حوصلگی شد. من دوائی را دوست دارم و آن گذشته‌گرایی [غمِ غُربت؟ نوستالژی؟] که در داستان‌هایش هست، آزارم نمی‌دهد. چرایش را تویِ یادداشتی که دوشنبه در صفحه‌ی ادبیاتِ روزنامه‌یِ اعتماد چاپ می‌شود توضیح داده‌ام. پس، بیش‌تر از این ادامه نمی‌دهم. امّا این دلیل نمی‌شود که این گفته‌یِ «سر هرمس مارانا» به مذاقم خوش نیاید، وقتی در شماره‌ی یازدهمِ مجله‌یِ اینترنتیِ «هزارتو» نوشته است که «پرویز دوایی، در نوشته‌های‌اش، تجسّمِ ابدیِ نوستالژی است. می‌گویند، دوایی در نُه‌ساله‌گی، نوستالژیِ هشت‌ساله‌گی‌اش را داشته است!» واقعاً بامزّه و جذاب است.

چهارم

 

... وقتی باید در این وبلاگ نوشت، چرا ننویسم؟ ظاهراً تا آخرِ هفته عُذر و بهانه‌ای برایِ ننوشتن ندارم. پس می‌نویسم، چون بهانه‌نداشتن کارِ آدم را سخت می‌کند...

 

/ 5 نظر / 3 بازدید
کاوه

خوب خوب خوب خيلی عالی بود فکر می کردم می خوای ديگه ننويسی ولی جالب بود بهم سر بزن

سياوش

سلام مخلصيم ۱.بابا مرديم از بس اومديم مطلب مهران مديری رو ديديم.ولی واقعا مديری جدی هم عاليست. ۲.آقای آزرم چطوره هر چند وقت يکبار يک فيلم رو انتخاب و نقد کنيد.يا يه توضيح کوچيک درباره اون بديد.فيلمهايی که قبل از مردن بايد ببينيم. ۳.اقای آزرم نظرتون درباره فيلم پيانيست چيه؟ آيا فيلم نامش مورد قبول شما هست. ۴.اگر خيلی عذر ميخوام حالش را نداشتيد به وبلاگ من بياييد و جواب بديد .همينجا بنويسيد جواب رو .چون من تقريبا هر روز سر ميزنم. ۵.ممنون

سر هرمس مارانا

ما خودمان هم نمی دانیم چه طور هنوز می شود که در اینترنت باشیم و در سفر معروف مان نباشیم ولی علی ایحال (!)، این که هشت ساله گی باشد و نوستالژی نه ساله گی هم باشد، سورئالی می شود ها!

سارا

جناب آزرم شما هم به بازی يلدا دعوت شدين.

امير

مخلص محس خان آزرم هم هستيم.شديدا راجع به کوبريک باهات موافقم خيلی محشر است.سينما قرص و محکم تر از اين کجا پيدا می شود؟ علی الخصوص پرتقال کوکی