چگونه بیش‌تر دوست‌تان داشته باشم

 

Miranda July in The Future

  

   می‌شود اسمش را گذاشت شیطنت. می‌شود اسمش را گذاشت بازیگوشی. می‌شود اسمش را گذاشت خیال‌بافی. ولی می‌شود اسمش را هیچ‌‌چی نگذاشت و به‌جای همه‌ی این‌ها از آدمی نوشت که دنیا و آدم‌هایش را جوری که دوست دارد می‌بیند.

    ولی چه اهمیتی دارد که دیگران چه فکری می‌کنند؟ مهم این است که اختیارِ فکرش را ندهد دستِ دیگران. هر آدمی را که می‌بیند، سر تا پایش را برانداز کند و بعد، تصویرِ ذهنیِ خودش را به‌جای تصویرِ واقعیِ آن آدم بنشاند. کارِ سختی‌ست واقعاً. خیابان پُر است از آدم‌هایی که سرشان به کارِ خودشان گرم است. به هزار چیز فکر می‌کنند و به هیچ نتیجه‌ای هم نمی‌رسند. شاید به همین نتیجه باید برسند که، دست‌آخر، هیچ نتیجه‌ای دست‌شان را نمی‌گیرد. دنیا همان دنیاست و آب از آب تکان نخورده و در هم هنوز بر همان پاشنه‌ای می‌چرخد که همیشه‌ی خدا چرخیده.

    می‌شود اسمش را گذاشت زندگی. شبیه هیچ‌چی نیست. از دور شبیه همه‌چی هست، ولی واقعاً شبیه هیچ‌چی نیست. زندگی که بدونِ آدم‌ها نمی‌شود. آدم‌ها که نباشند، زندگی هم نیست. قاعده‌اش این است که نباید باشد. «یک‌نفر هیجان‌زده شده، یک‌نفر یک‌جایی دارد از هیجان می‌لرزد، چون قرار است اتّفاقِ خارق‌العاده‌ای برای این آدم بیفتد. این آدم، به همین مناسبت، لباس پوشیده و آماده است. این آدم، ناگهان، احساس می‌کند باید برود و صندوقِ پُستی‌اش را چِک کند. حتّا اگر از حالا همه‌چی خوب پیش برود، باز این آدم دلش نامه‌ی پُستی می‌خواهد. این آدم حالش گرفته می‌شود. پیام‌های تلفنی‌اش را هم چک می‌کند و هیچ پیامِ جدیدی ندارد. ای‌میلی هم در کار نیست...»

    می‌شود اسمش را گذاشت رسیدن به حقیقت. چشم‌های باز و بسته خیلی فرق ندارد با هم. باید فکر کنیم که، واقعاً، دنیا همین چیزی‌ست که داریم می‌بینیم یا این فقط ظاهرِ داستان است. شاید هم فیلم باشد و مثلِ هر فیلمِ دیگری، دنیای واقعی پشتِ‌صحنه‌ی این فیلم باشد. این‌جوری می‌شود به آدمی فکر کرد که همیشه‌ی خدا فکر می‌کند توی این دنیا تنهاست و همیشه‌ی خدا این بقیه هستند که آدم‌های خوش‌بختی هستند و تنها آدمِ بدبختِ این دنیا هم خودِ اوست که حالا دارد به این چیزها فکر می‌کند و تعدادِ روزهایی را که تنها بوده می‌شمارد و حالش از همه‌ی این آدم‌های خوش‌بختِ خوش‌حالی که گُل می‌گویند و گُل می‌شنوند و به ‌هم گُل هدیه می‌دهند به‌هم می‌خورد. آدم دوست دارد همیشه‌ی خدا دوست‌هایی کنارش باشند که تنهایی‌اش را پُر کنند. دوست که فقط مالِ روزهای شادی و خوش‌حالی نیست، مالِ روزهای تنهایی و غصّه هم هست. ولی این آدمی که همیشه‌ی خدا فکر می‌کند توی این دنیا تنهای تنهاست، یعنی فکر می‌کند و شاید هم مطمئن است که هیچ دوستی توی این دنیا ندارد و پیشِ خودش فکر می‌کند نداشتنِ یک دوست توی این دنیا یعنی خودِ بدبختی.

    ولی شاید هم بشود نداشتنِ یک دوست توی این دنیای به این بزرگی را یک‌جورهایی جبران کرد. شاید بشود رفت توی یکی از این کافه‌های همیشه‌شلوغی که این آدم‌های خوش‌بختِ خوش‌حالی که گُل می‌گویند و گُل می‌شنوند و به ‌هم گُل هدیه می‌دهند روی صندلی‌هایش نشسته‌اند و چشم‌های‌شان از خوشی حسابی برق می‌زند. می‌شود روی یکی از صندلی‌های خالی نشست و به این فکر کرد که بینِ این‌همه آدمِ آشنا، واقعاً، کدام‌یکی دوست است؟ اصلاً دوستی، واقعاً، یعنی چی؟

   این‌جوری‌ست که برای خودش قهوه‌ی موکا و کیکِ سیب سفارش می‌دهد و به هیچ‌چی فکر نمی‌کند؛ حتّا به آن جعبه‌ی شکلاتِ ماکسیمی که یک‌ماه است توی یخچالِ خانه مانده و قرار بوده یک‌ماهِ‌ پیش برسد دستِ آدمی که این آدمِ توی کافه فکر می‌کرده تنها دوستِ اوست توی این دنیا، دوستی که «دست‌گرمی» نبوده برایش، «دوستِ واقعی» بوده و حالا چند خیابان آن‌ورتر، شاید، لیوانِ چای داغی را توی دست گرفته و پشتِ پنجره‌ای که به خیابان باز می‌شود‌ ایستاده و فکر می‌کند که همیشه‌ی خدا توی این دنیا تنها بوده.

 

   مشخصاتِ کتاب از این قرار است:

   هیچ‌کس مثلِ تو مالِ این‌جا نیست

   میراندا جولای

   ترجمه‌ی فرزانه سالمی

   نشرِ چشمه

    ٢٠٠٠ تومان

/ 11 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
روباه اندیشه

اقای ازرم چند لحظه پیش در برنامه نود یک سوال مطرح شده بود که 2 گزینه بلی و خیر رو داشت و من هم با بلی موافق بودم و هم با خیر(یک سوال که درون مایه این سوال مربوط به اخلاق و رعایت بازی جوانمردانه میشه)اگر اهل فوتبال بودید در این مورد حرف می زدیم اگر دوستان هم خواستند در این مورد حرف بزنیم البته با اجازه صاحب خانه... این کتاب رو نخوانده ام پس نمی تونم در موردش حرفی بگم اما این روزها مجموعه داستان کوتاه (فاصله)ریموند کارور می خونم که از بعضی از داستان های کتاب خیلی خوشم اومده نظیر دوچرخه ها بازوها سیگارها،چیزهای کوچک و چند داستان دیگر.این کتاب رو خوانده اید؟

روباه اندیشه

http://dl.vmusic.ir/Classical/Beethoven%20-%20Romance%20For%20Violin%20No.1%20%5Bwww.vmusic.ir%5D.zip

فرشته

کتاب را نخوندم هنوز ولي به قول خودتون کتاب‌های خوب همیشه آدم را به فکر می‌ندازه ... و نگاه خوب و درست به کتاب هم همينطور. خيلي دوست داشتم اين يادداشت رو.

رامین

سلام ولی شاید هم بشود نداشتنِ یک دوست توی این دنیای به این بزرگی را یک‌جورهایی جبران کرد. ( اینجاست که باید عمیق تر شد) منتتظر حضور شما در ریزوم ها هستم.

بهار

زیر عنوان کتاب نوشته شده بود: زنده نگه داشتن عشق و دوستی در روابط متعهد و پایدار. من داشتم لغت به لغت روی کتاب کار میکردم. تا آن موقع بحث زنده نگه داشتن را خوانده بودم و تازه داشتم وارد بحث عشق میشدم. از این نگران بودم که وقتی به بحث روابط متعهد و پایدار برسم راههای زنده نگه داشتن را فراموش کرده باشم.

علی رشوند

سلام متن تامل برانکیزی است نگاشتید که هوس پیداکردن کتاب و خواندنش را دوچندان می کند ممنون بابت معرفی اش

چنگود

یه ماه پیش نمی تونست یه جعبه شکلات ماکسیم باشه. یه ماه پیش دم عید بود، احتمالن سر رسیدی چیزی بوده.

علی

(سوالم ربطی به این موضوع ندارد) آقای آزرم از ریچارد براتیگان چیزی خوانده اید ؟ نظرتان در مورد کارهایش چیست؟

محمد

آقای آزرم معرفی کتاب در این دو سه شماره آخر ماهنامه دنیای تصویر نبود . شماره های بعدی هست؟

مانی ب

سؤال: این پست شما بخشی از کتاب است؟