چُنین گفت بونوئل...

حافظه‌ی ما زیرِ فشار و نفوذِ دائمی تصوّرات و رؤیاهای ماست، و از آن‌جا که دچارِ این وسوسه هستیم که رؤیاها و خیال‌بافی‌های خودمان را واقعی بگیریم، از دروغ‌های خودمان هم حقیقت می‌سازیم. حقیقت، در مقایسه با خیال، تنها از اهمیتی نسبی برخوردار است؛ چرا که هردوی آن‌ها به یک اندازه زنده و شخصی هستند.

 با آخرین نفس‌هایم، لوئیس بونوئل، ترجمه‌ی علی امینی نجفی، هوش و ابتکار، ١٣٧١

/ 0 نظر / 3 بازدید