قضیه‌ی شکلِ اوّل، شکلِ دوّم

 

 

 

   حقیقت این ا‌ست که بینِ اسطوره و داستان رابطه‌ا‌ی دیرینه‌ هست و هر داستان‌گوی چیره‌دستی را هم می‌شود مفتخر کرد به لقبِ اسطوره‌ساز؛ به‌ شرطِ این‌که یادمان باشد اسطوره‌ها، در وهله‌ی اوّل، سرنخ‌هایی برای کشفِ امکاناتِ زندگیِ معنویِ بشرند و البته هر نسلی اسطوره‌های خاصّ خودش را می‌سازد و (به‌زعمِ جوزف کمبلِ اسطوره‌شناس) تشرّف‌ها و اخلاقیاتِ خاصّ خود را دارد. در این صورت است که می‌شود ماهیِ بزرگ را ادامه‌ی منطقیِ اسطوره‌هایی‌ دانست که عُلمای اسطوره‌شناسی درباره‌شان نوشته‌اند.

  اسطوره‌ها، ظاهراً، چیزهای شگفت‌انگیزی هستند که باورشان آسان نیست و ادوارد بلومِ ماهیِ بزرگ هم یکی از آدم‌هایی‌ست که اسطوره‌های خودش را می‌سازد. می‌شود توضیح داد که به‌نظرِ رولان بارت، در این روزگار، هر چیزی می‌تواند اسطوره باشد و پیامی را برساند؛ از پودرِ رخت‌شویی گرفته تا همبرگرهای مک‌دانلد و البته چارلی چاپلینِ بازیگر. مسأله‌ی ماهیِ بزرگ هم، انگار، همین‌ چیزهاست: این‌که چگونه می‌شود اسطوره ساخت و چگونه می‌شود به اسطوره بدل شد. این کاری‌ست که از ادوارد بلوم برمی‌آید و تا ویل، پسرش، بخواهد از این چیزها سر درآوَرَد، زمان گذشته و عمرِ پدر به انتها رسیده است.

   افسانه‌های پدر را نباید با عقل سنجید، باید آن‌‌ها را به دل خرید و باور کرد. باورکردنی‌ها مقوله‌ای‌ست که به‌سختی می‌شود چیزی را در آن جای داد. چیزهای ظاهری مهم‌ترند یا چیزهایی که در عمق نهفته‌اند؟ جواب‌دادن به این سؤال آسان نیست و هر آدمی، بسته به نگاهش، جوابی می‌دهد. ادوارد بلوم از همان ابتدای کار کشف می‌کند که رازِ بزرگِ دنیا در چیزهایی‌ست که زیرِ ظاهری ساده پنهان شده‌اند؛ هرچند کشفِ این حقیقت برای پسرش، ویل، سال‌ها طول می‌کشد. می‌شود سئوال کرد که واقعیت را باید آن‌جور که همه می‌بینند و درباره‌اش حرف می‌زنند پذیرفت، یا می‌شود در آن دست بُرد و جوری مخدوشش کرد که دل‌پذیرتر باشد؟ راهی که ادوارد بلوم در وهله‌ی اوّل و تیم برتن در وهله‌ی بعد انتخاب کرده‌اند، راهِ دوّم ا‌ست.

 

   ماهیِ بزرگ، ساخته‌ی تیم برتن

/ 7 نظر / 22 بازدید
هیلدا

این تیم برتن دوست داشتنی

100

نظرتان در مورد فیلمهای متاخر برتون چیست؟

گنجشک

این فیلم رو پارسال دیدم و خیلی خوشم اومد ولی نمی دونستم واسه تیم برتون هست. ممنون که زود به زود می نویسید

امیر

واقعا این "ماهی بزرگ" فیلم درجه یکی بود. از نظر داستان، روایت و شخصیتها. خیلی خوب بود. بدون هیج حرف گل درشتی یا شعار زدگی سطحی کلی مفاهیم زیبا رو منتقل می کرد. با بقیه فیلمهای تیم برتون کلا یه مقدار فرق داره. چون خشونتی توش نیست و فانتزی فیلم ورای سرگرم کردن یه سر حرفهای خوب پشتش هست. البته از نظر انتخاب بازیگر و بازیها به نظرم زیاد قوی نیست

زهرا

وای خیلی سال پیش این فیلمو دیدم چقد اون موقعها دوستش داشتم چه ماجرایی داشتم سر عکس اول چقد خندیدیم یادش بخیر

زهرا

سلام آقای آزرم من مدت طولانی هست که دارم نویسنده خوبی شدن تلاش میکنم و کلی هم نوشتم ولی نمیدونم از کی باید راهنمایی بگیرم یا چه کار بکنم خیلی وقته که در نت دنبال وبلاگ نویسنده ها میگردم که ازشون راهنمایی بخوام لطف میکنید داستانام رو بخونید و راهنماییم کنید؟ میترسم این وسواسم اینقدر زیاد بشه که دیگه هیچوقت داستانامو چاپ نکنم و بذارمش کنار نمیدونم دیگه چه کار کنم [ناراحت] آدرس وبلاگم ر میذارم لینک مربوط به داستانام همونجاس با تشکر فراوان[لبخند]

ن.

آقای آزرم دنبال "تنبلی" از ساحت جوانی بیژن الهی میگشتم رسیدم به وبلاگ شما دوباره و "مشغله های من". تجربه ی کاملی بود دوباره خواندنش بعد از سالها. بعنوان تشکر تقدیم میکنم: http://www.youtube.com/watch?v=CVeMBBunpr0