À bout de souffle

 

 

یک‌شنبه عصر. چیزی به غروب نمانده. صندلی همان صندلی‌ست. چای همان چای. سرگرمِ آماده‌کردنِ کتابی که شاید آرام‌بخشِ این روزها باشد. امّا چیزی کم است. جای یکی و هر چای انگار تو را یادِ آن‌که نیست می‌اندازد. چه عصرِ ملال‌آوری.

نامِ عکس وقتِ چای است؛ کارِ جویرا سمرین.


/ 0 نظر / 5 بازدید