هیچ‌کس نخواهد گفت این‌ها مُرده‌اند... ـــ شعری از کلود استبان

 

 

شب برنمی‌گردد، می‌توانیم راه برویم

من و تو

 

دور از جاده‌ها، آواز بخوانیم، به هر برگ بگوییم

ممنون

 

چنان برهنه بودیم، چنان لرزان

کسی بازنمی‌شناخت‌مان در رختِ روشنایی

                                                

هیچ‌کس نخواهد گفت این‌ها مُرده‌اند                         

پس از رنج‌های بسیار                     

                                      

زیرا ایستاده خواهیم بود                        

در میانِ افتادگان                       

                                   

هیچ‌چیز نداریم و همه‌چیزمان را می‌بخشیم.                                             

                              

از شعرِ بر واپسین خلنگزار؛ در کتابِ خرده‌آسمان، انگار هیچ، ترجمه‌ی م. کاشیگر، مؤسسه‌ی فرهنگی ـ انتشاراتیِ اندیشه‌سازان، چاپِ اوّل، ۱۳۸۴     

/ 0 نظر / 14 بازدید