اين جا همه ي آدم ها اين جوري ند ...


در اين سال ها دو سه فيلم بوده كه با هر بار ديدن شان ، كلمه ها در مغزم پشت هم رديف شده ند و به هم امان نداده ند . اين دو فيلم درباره ي همان كلمه ها هستند ، كلمه هاي عادي و معمولي يي كه هر روز اين جا و آن جا مي بينيم شان و بي اعتنا از كنارشان رد مي شويم . چيزهايي مثل « له شدن » ، « مچاله شدن » ، « خرد شدن » و بهترين كلمه ي اين سال ها « پودر شدن » . شما را نمي دانم ، من اما با ديدن « ليلا » به اين كلمه ها مي رسم . « ليلا » هم براي من چيزي ست در حد « شوكران » ؛ با همان كيفيت و با همان گستردگي . فيلم ، عملا و اصلا جلوتر از زمان تقويمي خودش ست ، سال ۷۵ يا ۷۶ براي ديدن چنين فيلمي اصلا مناسب نيست . « ليلا » را بايد حالا ديد و حس كرد . درست همان جور كه به نظرم « شوكران » را بايد امروز ديد ، فيلم هايي مثل اين ها يك جورهايي به پيش گويي شبيه ند و همين ست كه آدم هاي روزگار گذشته ، درك شان نمي كنند . يكي دو هفته پيش به يكي از دوستان همكارم كه سن ش به اندازه يك نسل از من بيش تر ست گفتم كه شما حق داريد « شوكران » را دوست نداشته باشيد و « ليلا » به نظرتان چيزي نداشته باشد . اين از خاصيت فيلم ها مي آيد . آن چه نسل قبل تر از ما مي بيند چهره ي ناخوشي از خودش ست ؛ چهره يي كه فقط به خودش فكر مي كند . اما آن چه ما مي بينيم ؛ چهره ي نسلي ست كه فدا مي شود ، چون به همه فكر مي كند . لابد تا حالا فهميده ييد كه كاري به داستان « ليلا » ندارم و به چيزي دارم اشاره مي كنم كه بعد از فيلم نصيب ما مي شود . هم « ليلا » و هم « شوكران » درباره ي نسلي هستند كه فعلا ما هم جزوشان هستيم . آدم هايي فدا شده ، له شده ، مچاله شده ، خرد شده و پودر شده...
خوب نيست آدم ها اين جوري باشند ، كمي شاد بودن لازمه ي زندگي ست ، اما چه مي شود كرد كه وقتي دور و برمان را نگاه مي كنيم بايد فقط سري به تاسف تكان دهيم و بگوييم : اين جا همه ي آدم ها اين جوري ند ...

/ 3 نظر / 6 بازدید
کرگدن

سلام. ما هم نسل تربيت شده (مهر) م به همين خاطر در به در دنبال مير فتاح می گردم و يه دنيا ممنون از اينکه به ما هم سر زدين

Makan

سلام درست چند روزی است که به فيلم ليلا فکر می کنم. درست از همان شبی که خوابش را ديدم. سکانس ورود زن دوم. عروسی. ليلا که اتاق خواب را آماده ورود عروس تازه وارد می کند. صدای کشيده شدن مرواريدهای دامن عروس روی پله ها... ليلا از آن دسته فيلم هايی است که بايد در فواصل زمانی متعدد ديد و هر بار نکته ای جديد از فرم و محتوايش را به درون کشيد.

Ahriman

من هر بار که ليلا را ميبينم بيشتر از آن خوشم می آيد. البته ليلا را فيلمی عميقتر از شوکران ميدانم.